از طریق روش هایی مانند فشار و برش، پلاستیک های جامد به مذاب یکنواخت و سازگار تبدیل می شوند که سپس به مرحله پردازش بعدی منتقل می شوند. تولید این مذاب شامل فرآیندهایی مانند اختلاط در مواد افزودنی (به عنوان مثال، مستربچ)، مخلوط کردن رزین ها، و ترکیب مواد دوباره آسیاب می شود. مذاب حاصل باید از نظر غلظت و دما همگن باشد. فشار اعمال شده باید به اندازه کافی بالا باشد تا به طور موثر مواد پلیمری چسبناک اکسترود شود.
یک اکسترودر پلاستیکی تمام فرآیندهای فوق را در یک بشکه مجهز به پیچ دوار و کانال های مارپیچ انجام می دهد. گلوله های پلاستیکی از طریق یک قیف که در یک انتهای آن قرار دارد وارد بشکه می شوند و متعاقباً توسط پیچ به طرف مقابل بشکه منتقل می شوند. برای اطمینان از ایجاد فشار کافی، با افزایش فاصله از قیف، عمق پروازهای پیچ به تدریج کاهش می یابد. عناصر گرمایش خارجی-ترکیب با گرمای داخلی ایجاد شده در اثر اصطکاک بین پلاستیک و پیچ{4}} باعث نرم شدن و ذوب شدن پلاستیک میشوند. الزامات طراحی برای اکسترودرهای پلاستیکی اغلب بسته به پلیمر خاص در حال پردازش و کاربرد مورد نظر به طور قابل توجهی متفاوت است. گزینههای طراحی متعددی وجود دارد، از جمله تغییرات در پورتهای تخلیه، گنجاندن چندین پورت تغذیه، ترکیب عناصر اختلاط تخصصی در امتداد پیچ، سیستمهایی برای گرم کردن یا خنک کردن مذاب، عملکرد بدون منابع حرارتی خارجی (اکستروژن آدیاباتیک)، تنظیمات فاصله نسبی بین پیچ و بشکه، و تغییرات در تعداد پیچها.
